Το ημερολόγιο ενός μπάτσου

Το ημερολόγιο ενός μπάτσου

Η παιδεία είναι…
Χωρίς την παιδεία εμείς…
Χωρίς την παιδεία εμείς θα ήμασταν…
Δεν ξέρω.

Ποιος ξέρει; Ποιος νοιάζεται; Κανείς δεν νοιάζεται. Βλέπεις εσύ κανέναν να νοιάζεται; Εγώ ένα πράγμα ξέρω. Είτε σπουδάσεις είτε όχι, γκαρσόνι θα καταλήξεις. Ή γκαρσόνι ή ντιλιβεράς. Ή ειδικός φρουρός.

Εγώ μια χαρά βολεύτηκα πάντως. Ούτε καν το λύκειο δε χρειάστηκε να τελειώσω.
Δεν είχα δουλειά για ένα διάστημα, αλλά τώρα με τις νέες προσλήψεις ειδικών φρουρών σκέφτηκα, γιατί όχι;
Αγαπώ την πατρίδα μου, πάντα ήθελα να την υπηρετήσω.
Σαν γνήσιος Έλληνας, είναι και λίγο καθήκον μου να την υπερετήσω.
Με οποιοδήποτε τρόπο.

Μόλις άνοιξαν, λοιπόν, οι δηλώσεις, έκανα αίτηση, απάντησα κάτι ανόητες ερωτήσεις και με πήρανε. Τώρα παίρνω τα λεφτάκια μου και περνάω μια χαρά.
Ξυπνάω το πρωί με όρεξη, κάνω μπάνιο, ντύνομαι. Όταν φοράω την στολή νιώθω ωραία. Νιώθω μια έξαψη, μία περηφάνεια.
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη, χαμογελάω και σκέφτομαι «Κοίτα τι ωραίος που είσαι!». Μερικές φορές, το λέω και δυνατά. Νιώθω σημαντικός, υπηρετώ την κοινωνία, αλλά όχι με τον φλώρικο τρόπο.
Έχω εξουσία.
Πολλοί λένε ότι η εξουσία αλλοιώνει τους ανθρώπους.
Μα εγώ είμαι μια χαρά.
Δεν έχω αλλάξει καθόλου.

Ξεκίνησε η μέρα μου, λοιπόν. Σήμερα έπρεπε να σπάσουμε μια δήθεν κατάληψη στο ΑΠΘ. Είχε πολλή πλάκα. Μια τύπισσα λιποθύμησε κιόλας. Αφού δεν μπορείτε να την κάνετε την κατάληψη ρε μούλικα, τι προσπαθείτε; Μ’αρέσει να προκύπτουν τέτοιες συγκεντρώσεις.
Συγκεντρώσεις που χρειάζονται διάλυση.
Μ’αρέσει να διαλύω.
Μερικές φορές ίσως το παρακάνω λίγο, αλλά μ’αρέσει.

Ας πούμε σήμερα, ψέκασα έναν γυμνό λεχρίτη με χημικά. Πολύ το ευχαριστήθηκα.
Μ’αρέσει να τους βλέπω να πονάνε. Βασικά όχι, όχι να πονάνε.
Μ’αρέσει να βλέπω την μαγκιά τους να τσακίζεται.
Μ’αρέσει να τους τσακίζω την μαγκιά.
Από εκεί που μου τσαμπουνάνε ηλίθια συνθήματα, τρέχουν και ουρλιάζουν σαν τρελοί. Μ’αρέσει αυτό.

Νιώθω σαν άνθρωπος πάνω από μυρμηγκοφωλιά. Μπορώ να τους ρίξω νερό με την αύρα, όπως θα έριχνα σε μια μυρμηγκοφωλιά με το λάστιχο. Μπορώ να τους ρίξω χημικά, όπως θα έκανα σε ένα σωρό μυρμήγκια που έχουν εισβάλει στο σπίτι μου. Όταν φοράω την στολή και είμαι με τα φιλαράκια μου, όπου πάω είναι το σπίτι μου. Μπορώ να κάνω ο,τι θέλω χωρίς να μου καίγεται καρφί.
Το χειρότερο πράγμα βέβαια είναι οι φωτορεπόρτερς.

Φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν και μας τραβάνε φωτογραφίες και βίντεο. Μας στερούν την ελευθερία μας, δεν μπορούμε να δουλέψουμε.
Αλλά δεν πειράζει.
Στο αστυνομικό τμήμα δεν μπορούν να μπουν. Εκεί έχουμε όλες τις ελευθερίες πάντα. Καμιά φορά, σπάμε κανέναν στο ξύλο με τα παιδιά, έτσι για την πλάκα μας.

Όταν είμαι μαζί με τα παιδιά νιώθω μια γαλήνη. Ταιριάζουμε πάρα πολύ, γιατί όλοι σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Αγαπάμε την πατρίδα μας, είμαστε γνήσιοι Έλληνες, αγαπάμε την δουλειά μας και όλοι νιώθουμε ωραία με την εξουσία που μας έχει χαριστεί.
Και να φανταστείτε, το μόνο που χρειαζόταν για όλα αυτά ήταν να περάσω ένα ανόητο τεστ. Και ο πιο βλάκας θα το περνούσε. Με τα παιδιά είμαστε αγέλη.
Είμαστε σωστοί στη δουλειά μας, την αγαπάμε και η εξουσία δεν μας έχει αλλάξει.
Όταν είμαι με τα παιδιά, νιώθω ότι ανήκω κάπου.
Ότι επιτέλους κάποιος με δέχεται για αυτό που είμαι.
Σε πολλούς δεν αρέσει αυτό που είμαι, αλλά αυτός είμαι και δεν αλλάζω για κανέναν.

Είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Είμαι όμορφος. Είμαι έξυπνος. Αξίζω.
Είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Είμαι όμορφος. Είμαι έξυπνος. Αξίζω.
Είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Είμαι όμορφος. Είμαι έξυπνος. Αξίζω.

Έχω εξουσία.

Εγγραφείτε!
Ενημερώστε με για...
guest
0 Σχόλια
Inline Feedbacks
Δείτε όλα τα σχόλια
Μοιραστείτε αυτό το κείμενο
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on email
σχετικα κειμενα
Jeronimo

Η μάστιγα των reality shows

Μια τάση που φαίνεται να αποκτά όλο και περισσότερη δημοτικότητα, κυρίως τώρα, την περίοδο του “εγκλεισμού”,  είναι η παρακολούθηση ενός ψυχαγωγικού προγράμματος στην τηλεόραση, κάποιας σειράς ή ταινίας.  Πράγματι, το πλήθος των διαθέσιμων εκπομπών που προσφέρει η κρατική ή ιδιωτική τηλεόραση στις μέρες μας αφήνει τους τηλεθεατές να εναλλάσσουν διαρκώς τα κανάλια, σε

Διαβάστε περισσοτερα >
Squidlisa

Το Παράθυρο

Σύννεφο μακρινό Δώσ’ μου φυλαχτό Έρωτα χάρτινο Δώσ’ μου να πονώ Όνειρο λάφυρο Άνθος θαλερό, ζεστό Σκέπασε τ’ άδικο Φέρε το πρωί στη γη Μη χαθείς

Διαβάστε περισσοτερα >

jakoda loskia & joya sioh

Ποιες είμαστε

Είμαστε 2 φοιτήτριες που αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε τη σελίδα αυτή ώστε να έχουν τα γραπτά και η λογοτεχνία, που αγαπάμε, έναν τόπο. Θα μας δείτε να κυκλοφορούμε με τα ψευδώνυμα Jakoda Loskia και Joya Sioh.
Φυσικά, αυτό δε θα είχε γούστο αν δεν συμμετείχατε κι εσείς. Επισκεφτείτε τη σελίδα “Σχετικά με εμάς” για να μάθετε περισσότερα.

Τα αγαπημένα μας
ακουστε μασ

το ραδιόφωνό μας

Περιηγηθείτε